Soms gebeuren er in je leven dingen die ervoor zorgen dat je gebeurtenissen op een andere manier moet bekijken. Iemand wordt ziek en blijkt dat al jaren te zijn. Alles waar je tegenaan liep, blijkt logisch te verklaren.
In plaats van dat je later boos en bitter afscheid neemt, krijg je de kans om met een mildere blik naar de afgelopen vijftien jaar te kijken.
En met de kennis van nu, de tijd die nog rest anders te besteden.
Opstaan van de grote tafel in de teamkamer.
Lopen naar de koffie-automaat.
Kiezen voor café au lait, half zakje suiker.
Denken: het zijn altijd dezelfden die te lang blijven zitten,
daar hebben we toch afspraken over gemaakt.
Lopen naar de klas over de kleurige gang.
Binnengaan bij de oranje deur.
Denken: ik heb nu alweer honger.
Staan in de deuropening.
Afvragen of Marieke vandaag wél drinken bij zich heeft.
Kijken in de kast of er nog pakjes drinken zijn.
Staan in de deuropening.
Hopen dat Jerry vandaag door zijn moeder gebracht wordt.
Denken aan de keren dat hij door zijn broer werd gebracht.
De norse gezichten.
het geduw en getrek,
het vechten op de gang.
Weten dat het dan een moeilijk dag voor hem wordt.
Weten dat het dan een moeilijke dag voor mij wordt.
Staan in de deuropening.
Uitwisselen van nietszeggende opmerkingen met mijn collega.
“Zo.”
“We zijn er weer klaar voor.”
“Laat ze maar komen!”
Er niet rouwig om zijn dat zij volgend jaar naar een andere school gaat.
Het geluid van de bel, heel hard, en van de deuren die opengaan.
Staan in de deuropening.
Horen: “Juf!”
Natuurlijk was de Vrede van Versailles voor de Duitsers moeilijk te verteren. Een oorlog verliezen, enorme bedragen aan geld moeten betalen aan de overwinnaars en je keizerrijk zien verworden tot een instabiele republiek. Allerlei dingen vallen daarbij in het niet.
Maar hoe zuur moet het niet ook geweest zijn om, met Elzas-Lotharingen, ook het net voor veel geld opnieuw opgebouwde kasteel Hohkönigsburg op te moeten geven. Wilhelm II had zelf het initiatief genomen om dit kasteel te laten herstellen. Overal zijn verwijzingen naar zijn keizerlijke glorie te zien. En toen het werk nog maar net af was begon de Grote Oorlog, werd die verloren en zag hij niets van zijn investering en kasteel terug.
Zou Wilhelm in Doorn nog aan Hohkönigsburg hebben gedacht? Hij had er flink wat meer bomen hebben kunnen (laten) omhakken. Bovendien had hij zijn verzameling geweien (gemarkeerd met een W met een kroontje erboven) aan de Sint Hubertusmuur kunnen uitbreiden. Of had hij die ook in Doorn? Toch maar eens gaan kijken.
Heeft de architect die de leiding had over het project. Bodo Ebhardt, nog meer prestigieuze projecten gedaan? Ik zie het helemaal voor me: een prachtig landhuis in de buurt van Königsberg, Oost-Pruisen, eind jaren twintig. Een project dart zo’n tien jaar duurt, vanaf de eerste tekening tot de oplevering. Het werk stokt af en toe omdat de levering van materialen soms moeizaam gaat vanwege de prioriteit die gegeven wordt aan wegenbouw en oorlogsindustrie. Uiteindelijk kunnen de opdrachtgevers in 1938 het landhuis betrekken. Om het na zes jaar in alle haast te moeten verlaten vanwege het oprukkende Rode Leger.
Zagen de Fransen Haut Koenigsbourg gelijk als de toeristische attractie die het nu is, of besteedden ze er nauwelijks aandacht aan? Wellicht zag één of andere generaal hier een passende beloning voor jarenlange trouwe dienst achter de loopgraven? Al sie tijd als goed commandant zijn mannen de dood of het gekkenhuis injagen kon toch wel beloond worden met een mooi jachtslot, waar hij indruk kon maken op zijn schoonfamilie die hem toch nooit zo’n goede partij voor hun dochter hadden gevonden. Met als prettige bijkomstigheid een prachtig uitzicht op de overwonnen vijand.
Thuis maar eens googelen.
Uiteraard heb ik dat ondertussen gedaan. Onder onderstaande links soms verrassende antwoorden.
http://www.haut-koenigsbourg.fr/fr
http://nl.wikipedia.org/wiki/Haut-K%C5%93nigsbourg
http://de.wikipedia.org/wiki/Bodo_Ebhardt
http://www.huisdoorn.nl/nld/achtergronden/ (vooral achtergonden 329)
Tot nu toe is het weer al weer zo mooi geweest, dat ik in een paar maanden tijd al vaker op de tuin ben geweest dan in heel vorig jaar.
De meivakantie 2010 was kil en grijs, maar dit jaar is totaal anders!
Dochterlief kan zonder kippevel (kippenvel?) spelen in een opblaasbadje, ik loop en tuinier in zo luchtige mogelijke kleding en tuinMan staat in het zweet zijns aanschijns het tuinhuisje op te ruimen.
Het wordt nog wat dit jaar!
dochterlief zoekt verkoeling
Er staat nog een kleine portie prei in de tuin te wachten op consumptie, maar dit weekend hadden wij wat meer zin in lente-eten. Dat betekent natuurlijk: asperges!
Nu heb ik geen asperges in de tuin. Ten eerste schijnt dat nogal ingewikkeld te zijn, ten tweede is de klei zo zwaar dat zo’n asperge niet ver zou komen, laat staan nog enigszins recht zou zijn.
Asperges van de groenteboer dus, maar wel een voorgerecht uit de tuin. Een groot voordeel van een tuin waar je eigenlijk te weinig tijd voor hebt is namelijk dat er nog wel eens brandnetels willen groeien. Wij hebben dus heerlijk brandnetelsoep vooraf gegeten.
Uitje en knoflookteentje gefruit, brandnetel zo’n 10 minuten mee laten smoren. Papje van meel en melk erbij, groentenbouillon – mmmm!
Een paar weken geleden zag ik er even erg tegenop om weer naar de tuin te gaan. Het voelde of ik weer helemaal van voren af aan kon beginnen. Honderden opkomende bollen, aronskelken die almaar weliger tieren, uren werk en veel minder uren tijd om al dat werk in te doen – kortom, de twijfel sloeg even toe.
Was het nou wel zo’n goed idee geweest om een tuin te huren?
Maar! Gisteren bijna een hele dag heerlijk in de zon enkele tientallen bollen verwijderd, vlinderstruiken en hortensia’s gesnoeid én… de eerste sla, snijbiet en radijs gezaaid. Hiermee zal het zo’n vaart nog niet lopen, maar ik kon merken dat al mijn werk van de afgelopen anderhalf jaar niet helemaal voor niets was geweest, want dat zaaigoed kon er bijna zonder werk in!
Vandaag nog meer heerlijk zaaigoed aangeschaft. Wat peultjes, bonen, andijvie en kruiden en een experiment wat ik op het meest zonnige stukje van de tuin ga uitproberen: artisjok!
Ik geloof er dus weer in.
Dat u dat even weet.
Vandaag aan dochterlief gevraagd welke groenten zij graag uit de tuin zou willen eten komend jaar. Welnu, hier volgt haar lijstje:
- aardappelen
- prei
- witte en groene bloemkool
- worteltjes
- kikkererwten
Van die laatste wens ga ik eerst maar eens uitzoeken of dat in ons klimaat te regelen valt. De rest gaat in ieder geval de komende maanden de grond in!
Een paar dagen bij vrienden in de buurt van Parijs geweest. En het gras is altijd groener en de zon altijd warmer en de oogst altijd groter en de smaak altijd beter enzovoorts enzovoorts… (en de benzine altijd schaarser…).
Teruggekomen met enkele kilo’s kwetsen, walnoten, kastanjes, druiven. En het is allemaal even heerlijk.
Enige minpuntje: de kiwi’s waren nog niet rijp 
!
Men zegt wel eens dat alles wat je niet in je tuin wilt hebben, onkruid is. In dat geval vind ik bollen onkruid, maar daar heb ik het al te veel over gehad .
Nog een vervelend plantje vind ik onderstaand geval. Geen idee wat het is, maar haar (zijn?) wortels liggen verstopt in de hele tuin en het komt in de herfst o-ver-al op. Het wortelt diep en als je het niet snel weghaalt moet je bijna je eigen graf graven om het eruit te krijgen. In deze tijd van het jaar bloeit het met één grote bloem, die eigenlijk uit fel oranje bessen bestaat.
Iemand enig idee hoe dit spul heet?
grrr
En, niet dat ik enige hoop koester, iemand enig idee hoe ik ervan af kom?
Update: het is simpelweg aronskelk! Specifiek waarschijnlijk Arum Orientale, vanwege die oranje bessen.
Vanaf afgelopen herfst weer volop in de tuin aanwezig…
