Nog één poging

Mijn hoofd loopt over. Er is zo veel om over na te denken! De laatste maanden besteed ik veel tijd aan allerlei interessante artikelen, personen, websites die ik via Twitter heb ontdekt. Maar af en toe loopt mijn hoofd over van al die nieuwe indrukken.

Ik blaas mijn blog eigenlijk nieuw leven in in een poging die stroom van informatie te ordenen, er een mening over te vormen en het al dan niet mee te nemen in de praktijk.

Als het goed is, zullen in de komende periode hier dus geregeld stukjes staan waarin ik mijn gedachten laat gaan over boeken, artikelen, meningen, gebeurtenissen enzovoorts.

Voor nu laat ik het bij het uitspreken van dit voornemen en ga ik Twitter weer op!

Keuzes

Elke keer dat ik aan het opruimen, dan wel poetsen sla, neem ik me heilig voor om nu toch echt alles beter bij te houden. Om er gewoon voor te zorgen dat alles ook netjes blijft, of toch op z’n minst ervoor te zorgen dat als ik de volgende keer opruim, ik minder tijd kwijt ben. De prachtigste schema’s heb ik bedacht om ervoor te zorgen dat dat ook zou lukken. Nou ja, lang verhaal kort: dat lukt dus nooit. Binnen maximaal drie dagen is er zo veel ‘tussen gekomen’, dat alle ruimtes weer langzaam dichtslibben en is een familiediner nodig om voldoende reden te hebben weer eens een sopje te maken.

Hoe doen anderen dat toch? Eén vriendin is zo allergisch dat ze minimaal één maal per dag moet stofzuigen. Ja, zo kan ik het ook. Bij iemand anders komt haar moeder op donderdagen oppassen en die neemt gelijk de strijk mee (en de keukenkastjes en de badkamer en de …). “Maar ik zeg altijd: mam, ga nou lekker in de tuin zitten! Alleen doet ze dat nooit.”

Misschien moet ik mijn moeder…

Helaas, dit is om onoverkomelijke redenen onmogelijk geworden.

En mijn moeder ging dus gewoon wel lekker in de tuin zitten.

De vraag stellen, is ‘m beantwoorden

Vandaag las ik voor de zoveelste keer: “Altijd lastig, boeken op tv”. Ja, inderdaad. Zeker als programma’s over boeken ergens in een hoekje van de zenders worden verstopt. Dan is het lastig vínden, boeken op tv. Ik heb stapels boeken gekocht naar aanleiding van boekenprogramma’s die enigszins in de buurt van prime-time werden uitgezonden. Maar goed, als je iets maar vaak genoeg zegt, wordt het vanzelf waar.

Een andere ervaring van vandaag: een broer en zus hebben ruzie. Er wordt wat gekibbeld, een beetje gejend, geduwd en getrokken. Uiteindelijk wordt het het jongste kind te veel – hij slaat zijn zus in het gezicht. Nu grijpt moeder in: “Hoe haal je het in je hoofd om iemand zo maar in zijn gezicht te slaan!!!” Terwijl ze dit uitroept slaat ze hem keihard in het gezicht.

Wie weet dat de één of andere zendercoördinator nog eens een lumineus idee krijgt om lezers enthousiast te krijgen voor een boekenprogramma (tip: luister eens naar  boeken op de radio). Maar of bovenstaande moeder ooit zal snappen hoe haar zoon het in zijn hoofd haalt?

Herberekenen (2)

Daar zit ik dan. Helemaal klaar voor mijn vakantie. Er moet
ontspannen worden en dat dan ook nog heel mindful. Ik heb de afwas van gisteren
al gedaan, bewust van hoe met elke handeling de kopjes, messen en borden steeds
schoner worden. En nu zit ik rustig aan de ontbijttafel, aandachtig kauwend op
mijn boterham met kaas. Ik besteed aandacht aan mijn dochter, in plaats van aan
de krant of aan Wordfeud. Ons gesprek kabbelt zeer ontspannen voort. De
telefoon gaat. Nog steeds heel rustig en mindful neem ik het gesprek aan.

“Waarschijnlijk is het een TIA want ze werd vanmorgen wakker
en kon zich niet verstaanbaar maken. Ze zijn nu met haar bezig. Ik word straks
teruggebeld.”

Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd. Wat een
routine-ingreep was met een korte opname, wordt ineens een opname met
complicaties. Wat gaan we doen? Wie gaat eerst naar het ziekenhuis: jij of je zus?
Wanneer bellen ze weer op? Hoe laat weten we meer? Als jij nou eerst gaat
douchen, dan ga ik daarna , dan staan we in ieder geval klaar als we plotseling
wegmoeten.

Vanmorgen heb ik maar een boek besteld. Dan weet ik hoe ik
mindful blijf als het leven, net als mijn vakantie, wat minder ontspannen is
als verwacht.

Herberekenen

Soms gebeuren er in je leven dingen die ervoor zorgen dat je gebeurtenissen op een andere manier moet bekijken. Iemand wordt ziek en blijkt dat al jaren te zijn. Alles waar je tegenaan liep, blijkt logisch te verklaren.

In plaats van dat je later boos en bitter afscheid neemt, krijg je de kans om met een mildere blik naar de afgelopen vijftien jaar te kijken.

En met de kennis van nu, de tijd die nog rest anders te besteden.

Haut Koenigsbourg

Natuurlijk was de Vrede van Versailles voor de Duitsers moeilijk te verteren. Een oorlog verliezen, enorme bedragen aan geld moeten betalen aan de overwinnaars en je keizerrijk zien verworden tot een instabiele republiek. Allerlei dingen vallen daarbij in het niet.

Maar hoe zuur moet het niet ook geweest zijn om, met Elzas-Lotharingen, ook het net voor veel geld opnieuw opgebouwde kasteel Hohkönigsburg op te moeten geven. Wilhelm II had zelf het initiatief genomen om dit kasteel te laten herstellen. Overal zijn verwijzingen naar zijn keizerlijke glorie te zien. En toen het werk nog maar net af was begon de Grote Oorlog, werd die verloren en zag hij niets van zijn investering en kasteel terug.

Zou Wilhelm in Doorn nog aan Hohkönigsburg hebben gedacht? Hij had er flink wat meer bomen hebben kunnen (laten) omhakken. Bovendien had hij zijn verzameling geweien (gemarkeerd met een W met een kroontje erboven) aan de Sint Hubertusmuur kunnen uitbreiden. Of had hij die ook in Doorn? Toch maar eens gaan kijken.

Heeft de architect die de leiding had over het project. Bodo Ebhardt, nog meer prestigieuze projecten gedaan? Ik zie het helemaal voor me: een prachtig landhuis in de buurt van Königsberg, Oost-Pruisen, eind jaren twintig. Een project dart zo’n tien jaar duurt, vanaf de eerste tekening tot de oplevering. Het werk stokt af en toe omdat de levering van materialen soms moeizaam gaat vanwege de prioriteit die gegeven wordt aan wegenbouw en oorlogsindustrie. Uiteindelijk kunnen de opdrachtgevers in 1938 het landhuis betrekken. Om het na zes jaar in alle haast te moeten verlaten vanwege het oprukkende Rode Leger.

Zagen de Fransen Haut Koenigsbourg gelijk als de toeristische attractie die het nu is, of besteedden ze er nauwelijks aandacht aan? Wellicht zag één of andere generaal hier een passende beloning voor jarenlange trouwe dienst achter de loopgraven? Al sie tijd als goed commandant zijn mannen de dood of het gekkenhuis injagen kon toch wel beloond worden met een mooi jachtslot, waar hij indruk kon maken op zijn schoonfamilie die hem toch nooit zo’n goede partij voor hun dochter hadden gevonden. Met als prettige bijkomstigheid een prachtig uitzicht op de overwonnen vijand.

Thuis maar eens googelen.

 

Uiteraard heb ik dat ondertussen gedaan. Onder onderstaande links soms verrassende antwoorden.

http://www.haut-koenigsbourg.fr/fr

http://nl.wikipedia.org/wiki/Haut-K%C5%93nigsbourg

http://de.wikipedia.org/wiki/Bodo_Ebhardt

http://www.huisdoorn.nl/nld/achtergronden/ (vooral achtergonden 329)

 

 

 

Genieten…

Tot nu toe is het weer al weer zo mooi geweest, dat ik in een paar maanden tijd al vaker op de tuin ben geweest dan in heel vorig jaar.

De meivakantie 2010 was kil en grijs, maar dit jaar is totaal anders!

Dochterlief kan zonder kippevel (kippenvel?) spelen in een opblaasbadje, ik loop en tuinier in zo luchtige mogelijke kleding en tuinMan staat in het zweet zijns aanschijns het tuinhuisje op te ruimen.

Het wordt nog wat dit jaar!

dochterlief zoekt verkoeling

mmmm!

Er staat nog een kleine portie prei in de tuin te wachten op consumptie, maar dit weekend hadden wij wat meer zin in lente-eten. Dat betekent natuurlijk: asperges!

Nu heb ik geen asperges in de tuin. Ten eerste schijnt dat nogal ingewikkeld te zijn, ten tweede is de klei zo zwaar dat zo’n asperge niet ver zou komen, laat staan nog enigszins recht zou zijn.

Asperges van de groenteboer dus, maar wel een voorgerecht uit de tuin. Een groot voordeel van een tuin waar je eigenlijk te weinig tijd voor hebt is namelijk dat er nog wel eens brandnetels willen groeien. Wij hebben dus heerlijk brandnetelsoep vooraf gegeten.

Uitje en knoflookteentje gefruit, brandnetel zo’n 10 minuten mee laten smoren. Papje van meel en melk erbij, groentenbouillon – mmmm!

Fiducie

Een paar weken geleden zag ik er even erg tegenop om weer naar de tuin te gaan. Het voelde of ik weer helemaal van voren af aan kon beginnen. Honderden opkomende bollen, aronskelken die almaar weliger tieren, uren werk en veel minder uren tijd om al dat werk in te doen – kortom, de twijfel sloeg even toe.

Was het nou wel zo’n goed idee geweest om een tuin te huren?

Maar! Gisteren bijna een hele dag heerlijk in de zon enkele tientallen bollen verwijderd, vlinderstruiken en hortensia’s gesnoeid én… de eerste sla, snijbiet en radijs gezaaid. Hiermee zal het zo’n vaart nog niet lopen, maar ik kon merken dat al mijn werk van de afgelopen anderhalf jaar niet helemaal voor niets was geweest, want dat zaaigoed kon er bijna zonder werk in!

Vandaag nog meer heerlijk zaaigoed aangeschaft. Wat peultjes, bonen, andijvie en kruiden en een experiment wat ik op het meest zonnige stukje van de tuin ga uitproberen: artisjok!

Ik geloof er dus weer in.

Dat u dat even weet.