Onkruid

Men zegt wel eens dat alles wat je niet in je tuin wilt hebben, onkruid is. In dat geval vind ik bollen onkruid, maar daar heb ik het al te veel over gehad :).

Nog een vervelend plantje vind ik onderstaand geval. Geen idee wat het is, maar haar (zijn?) wortels liggen verstopt in de hele tuin en het komt in de herfst o-ver-al op. Het wortelt diep en als je het niet snel weghaalt moet je bijna je eigen graf graven om het eruit te krijgen. In deze tijd van het jaar bloeit het met één grote bloem, die eigenlijk uit fel oranje bessen bestaat.

Iemand enig idee hoe dit spul heet?

grrr

En, niet dat ik enige hoop koester, iemand enig idee hoe ik ervan af kom?

Update: het is simpelweg aronskelk! Specifiek waarschijnlijk Arum Orientale, vanwege die oranje bessen.

Vanaf afgelopen herfst weer volop in de tuin aanwezig…

Het witte hoekje

Ik heb geen groot plan voor de tuin. Een hele tijd had ik helemaal geen plan voor de tuin. Ik ben gewoon ergens begonnen en ik zag wel waar ik uit kwam.

Voor 95% van de tuin is dat nog steeds zo.

Maar een klein stukje van de tuin heeft nu een klein eigen plannetje.

Geïnspireerd door de witte phloxen die daar al staan, heb ik vandaag een wit hoekje gemaakt. Tegen een al aanwezige rieten afscheiding heb ik witte lathyrus gezaaid.

witte lathyrus

Verder een witte  lupine.

lupine

 En een witte geranium ‘Ooievaarsbek’ (een echte geranium, geen pelargonium dus). 

geranium sanguineum

 Als bodembedekker heb ik sutera geplant.

sutera

Bovendien heb ik van een of ander kruipend plantje dat elders in de tuin staat, een stukje afgehaald en er ook bij gezet. Die heeft dus ook witte bloemetjes.

Op de fiets terug naar huis kreeg ik nog een ander lumineus idee.

De witte krokussen en de sneeuwklokjes verplaats ik ook naar dit hoekje. Als het goed is , heb ik dan bijna het hele jaar door witte bloemen in allerlei soorten, maten en hoogtes.

Dat is in ieder geval het plan. Als het ook zo uitkomt, laat ik het weten.

En als het allemaal anders loopt, ook!

Wel aardbeien, geen aardbeien… toch aardbeien?

Een tijdje geleden had ik het over het aanschaffen van aardbeienplanten. Laat het daar nu helemaal niet de tijd voor zijn. Die worden blijkbaar in het najaar geplant… weer wat geleerd!

Nu stonden in de koude bak van onze tuin oude aardbeienplanten. Die waren blijkbaar zó oud, dat er geen vruchten meer van kwamen. Aangezien we de koude bak graag wilden gebruiken voor groenten en de planten niets meer opleverden, hebben we in het najaar alles eruit gehaald.

Achteraf bezien is het maar goed dat we dat niet al te grondig hebben gedaan. Er staan zeker vier kleine, jonge aardbeienplanten te lonken naar de lentezon.

lonkend naar de zon

De kwekerij op de vensterbank

Wat staat er allemaal te ontkiemen op onze vensterbank?

op de vensterbank

We hebben uien, prei, wortelen en radijsjes. En ja, deze kunnen misschien nu ook al in de volle grond, maar vanwege het weer waren we niet op de tuin…

Verder: Marmande vleestomaten op verzoek van vader, dus zowel voor hem als voor ons. Cherry brandywine kerstomaatjes voor broer én voor ons. Tomatito de Jalapa tomaten voor neefjes én voor ons. Brin de Muguet (alweer tomaten) alleen voor ons. We hebben het bij ‘slechts’ vier tomatensoorten gehouden. Ik ben zeer benieuwd naar de verschillende smaken…

tomaat no. 4

Een aantal tomatenplanten zal dichtbij huis blijven. Op ons balkon hebben we ook nog plek. Zo hebben we overal tomaten binnen handbereik.

Last but not least: tuinMan wilde heel graag zonnebloemen. Hij heeft drie soorten uitgezocht, waarvan we eentje nu hebben uitgezaaid: Russian Giant. Die zal de buren wel uit zicht houden zeker!

Onze aardappel

Na uitgebreid op mijn favoriete tuinbestelsite te hebben rondgeneusd, zijn tuinMan en ik maar gewoon naar de echte winkel gegaan. Die is namelijk op slechts 15 minuten rijden. Scheelt weer portokosten, nietwaar?

We hadden een hele lijst bij ons, waarover later ongetwijfeld meer. Op die lijst stonden twee soorten aardappels. En u raadt het al, we hebben natuurlijk een heel andere pootaardappel gekocht.

Waar gaan wij over een tijdje van smullen? Van ‘Sharpe’s Express’. Zeer geschikt voor klei-grond. En dat zal wel moeten, want onze grond is zo zwaar dat ik het plan om schorseneren te kweken maar heb laten varen.

Uit de beschrijving: ‘Een oud klei-aardappeltje met spits toelopende peervorm. Charles Sharpe ontwikkelde dit vroege ras. De knollen zijn bijzonder licht van schilkleur. Het ras is  nooit echt “doorgebroken” maar wordt vanwege de zeer goede smaak nog door enkele kwekers in stand gehouden.’

Nog wat verder op het web gesnuffeld en erachter gekomen dat-ie niet resistent is tegen aardappelziekte en ook geen grote opbrengsten geeft. Dat wordt dus afwachten!

We hebben zo’n 10 pootaardappeltjes. Die gaan we niet allemaal in de grond doen (gebrek aan ruimte). Dus wie interesse heeft, laat het maar weten in de commentaar-box!

voorkiemende aardappeltjes

Een zondagochtend in maart

Het wordt langzamerhand echt wel tijd om keuzes te maken voor onze tuin. De tuin is niet klein (vergeleken met een gemiddelde Nederlandse achtertuin), maar ook weer niet zo groot dat we onbeperkt kunnen planten wat we maar willen.

En dus zitten we achter de laptop het onszelf moeilijk te maken. De keus is namelijk verschrikkelijk groot.

We hebben ons voorlopige beperkt tot een paar pootaardappelen (precieze soort staat nog ter discussie) en vijf verschillende aardbeien, waarvan één voor ons balkon, want dat hebben we ook nog. En ik heb een assortiment van zes verschillende tomaten op het oog. Kunnen we wat uitproberen.

TuinMan zag op mijn favoriete website ook nog heel veel verschillende soorten knollen, waarvan de één in de beschrijving nog lekkerder klonk dan de andere.

Zo hebben we al heel veel in gedachten in de tuin staan. En dan hebben we nog niet eens worteltjes, bietjes, sla, kruisbes, spruitjes, framboos… en tuinMan wil ook nog een kersenboom…

Karmeliterwater

Nog even over citroenmelisse.

Citaat uit de London Dispensary uit 1696: ‘Citroenmelisse zal, indien elke ochtend toegediend, iemand jonger maken, het denkvermogen versterken en een smachtende aard wat opvrolijken’.

Zo’n 150 jaar daarvoor maakte Karel V (en vele anderen) dankbaar gebruik van deze eigenschappen. Hij nam dagelijks een paar slokken Karmeliter water. De Benedictijnen hadden Dom Bénedictine en de Karmelieten konden blijkbaar moeilijk achter blijven. Mochten jullie (ik ga er maar van uit dat hééél veel mensen dit lezen…) ook een opkikkertje kunnen gebruiken – hier is het recept!

  • 25 gr vers citroenmelisseblad
  • 20 gr verse citroenschil
  • takje marjolein
  • ½ kaneelstokje
  • 5 hele kruidnagelen
  • 1 tl geraspte nootmuskaat
  • 2 cm verse engelwortelstengel
  • 300 ml wodka
  • Gebruik een vijzel om alle droge ingrediënten fijn te malen
  • doe alle bestanddelen (ook de verse) in een klein flesje en
  • voeg de wodka toe, goed afsluiten.
  • dit 10 dagen laten staan en iedere dag schudden.
  • zeef het dan door een katoenen of linnen doek en knijp deze goed uit zodat je alle vocht eruit haalt.
  • zeef het dan nogmaals, door een koffie – of theefilter in een schoon flesje.
  • gebruik dit als een parfum of in een aromalampje, verdund met water.
  • laat het nog drie weken staan op een koele, donkere plaats.

O, en al surfend net gelezen dat ‘eau des carmes’ in het Groot Dictee der Nederlandse Taal van 2008 zat!

Hier nog een origineler recept.

En in Leiden, bij drogisterij Boerhaave, schijn je het gewoon te kunnen kopen!

Over niet zo natuurlijke selectie

De meeste tuinen op ons complex zijn nogal keurig aangeharkt en die van ons, nou ja, niet zo…

Dat houden we voorlopig ook zo.

Maar dan is er nog steeds genoeg te doen.

Zo staat de tuin nogal vol. En voor een deel ook vol met veel van hetzelfde. Veel sedums bijvoorbeeld. Vind ik mooi, tuinMan niet zo, maar we hebben er in ieder geval geen acht van nodig.

sedum in najaar/winter

Nou is een sedum nog wel makkelijk te verwijderen. Dus daar blijft gewoon ééntje van staan en als we er toch meer van willen, splitsen we die wel weer.

Maar er staan ook flink wat groenblijvende struikjes (een heester, ietwat gelijkend op een buxus, maar ook weer niet. Als ik erachter kom hoe het heet laat ik het wel weten), waarvan wederom één misschien wel leuk is, maar tien wat te veel van het goede.

Deze wortelen echter heel diep en hardnekkig. De kleinere exemplaren kosten gemiddeld drie kwartier graven, trekken en vloeken om te verwijderen. De al wat grotere exemplaren krijg ik er dus niet uit.

Dan hebben we nog één of ander bessenstruikje waarvan het beste dat ervan gezegd kan worden is, dat-ie zich zo goed uitzaait door de hele tuin. En vogels vinden ‘m wel fijn, denk ik.

En heel veel citroenmelisse. Maar dat ruikt lekker. En dan mag je blijven.