De vraag stellen, is ‘m beantwoorden

Vandaag las ik voor de zoveelste keer: “Altijd lastig, boeken op tv”. Ja, inderdaad. Zeker als programma’s over boeken ergens in een hoekje van de zenders worden verstopt. Dan is het lastig vínden, boeken op tv. Ik heb stapels boeken gekocht naar aanleiding van boekenprogramma’s die enigszins in de buurt van prime-time werden uitgezonden. Maar goed, als je iets maar vaak genoeg zegt, wordt het vanzelf waar.

Een andere ervaring van vandaag: een broer en zus hebben ruzie. Er wordt wat gekibbeld, een beetje gejend, geduwd en getrokken. Uiteindelijk wordt het het jongste kind te veel – hij slaat zijn zus in het gezicht. Nu grijpt moeder in: “Hoe haal je het in je hoofd om iemand zo maar in zijn gezicht te slaan!!!” Terwijl ze dit uitroept slaat ze hem keihard in het gezicht.

Wie weet dat de één of andere zendercoördinator nog eens een lumineus idee krijgt om lezers enthousiast te krijgen voor een boekenprogramma (tip: luister eens naar  boeken op de radio). Maar of bovenstaande moeder ooit zal snappen hoe haar zoon het in zijn hoofd haalt?

Herberekenen

Soms gebeuren er in je leven dingen die ervoor zorgen dat je gebeurtenissen op een andere manier moet bekijken. Iemand wordt ziek en blijkt dat al jaren te zijn. Alles waar je tegenaan liep, blijkt logisch te verklaren.

In plaats van dat je later boos en bitter afscheid neemt, krijg je de kans om met een mildere blik naar de afgelopen vijftien jaar te kijken.

En met de kennis van nu, de tijd die nog rest anders te besteden.

Haut Koenigsbourg

Natuurlijk was de Vrede van Versailles voor de Duitsers moeilijk te verteren. Een oorlog verliezen, enorme bedragen aan geld moeten betalen aan de overwinnaars en je keizerrijk zien verworden tot een instabiele republiek. Allerlei dingen vallen daarbij in het niet.

Maar hoe zuur moet het niet ook geweest zijn om, met Elzas-Lotharingen, ook het net voor veel geld opnieuw opgebouwde kasteel Hohkönigsburg op te moeten geven. Wilhelm II had zelf het initiatief genomen om dit kasteel te laten herstellen. Overal zijn verwijzingen naar zijn keizerlijke glorie te zien. En toen het werk nog maar net af was begon de Grote Oorlog, werd die verloren en zag hij niets van zijn investering en kasteel terug.

Zou Wilhelm in Doorn nog aan Hohkönigsburg hebben gedacht? Hij had er flink wat meer bomen hebben kunnen (laten) omhakken. Bovendien had hij zijn verzameling geweien (gemarkeerd met een W met een kroontje erboven) aan de Sint Hubertusmuur kunnen uitbreiden. Of had hij die ook in Doorn? Toch maar eens gaan kijken.

Heeft de architect die de leiding had over het project. Bodo Ebhardt, nog meer prestigieuze projecten gedaan? Ik zie het helemaal voor me: een prachtig landhuis in de buurt van Königsberg, Oost-Pruisen, eind jaren twintig. Een project dart zo’n tien jaar duurt, vanaf de eerste tekening tot de oplevering. Het werk stokt af en toe omdat de levering van materialen soms moeizaam gaat vanwege de prioriteit die gegeven wordt aan wegenbouw en oorlogsindustrie. Uiteindelijk kunnen de opdrachtgevers in 1938 het landhuis betrekken. Om het na zes jaar in alle haast te moeten verlaten vanwege het oprukkende Rode Leger.

Zagen de Fransen Haut Koenigsbourg gelijk als de toeristische attractie die het nu is, of besteedden ze er nauwelijks aandacht aan? Wellicht zag één of andere generaal hier een passende beloning voor jarenlange trouwe dienst achter de loopgraven? Al sie tijd als goed commandant zijn mannen de dood of het gekkenhuis injagen kon toch wel beloond worden met een mooi jachtslot, waar hij indruk kon maken op zijn schoonfamilie die hem toch nooit zo’n goede partij voor hun dochter hadden gevonden. Met als prettige bijkomstigheid een prachtig uitzicht op de overwonnen vijand.

Thuis maar eens googelen.

 

Uiteraard heb ik dat ondertussen gedaan. Onder onderstaande links soms verrassende antwoorden.

http://www.haut-koenigsbourg.fr/fr

http://nl.wikipedia.org/wiki/Haut-K%C5%93nigsbourg

http://de.wikipedia.org/wiki/Bodo_Ebhardt

http://www.huisdoorn.nl/nld/achtergronden/ (vooral achtergonden 329)

 

 

 

Al doende…

Het wordt wel weer eens tijd om mijn virtuele plakboek bij te houden. En al mijn lezers (…) op de hoogte te brengen van alle wetenswaardigheden.

Ik ben er de afgelopen weken wel achter gekomen dat ik wat betreft de tomaten inderdaad iets te optimistisch was. De planten die ik zo vroeg buiten had gezet hebben de koude wel overleefd, maar hebben nog geen bloem voortgebracht, laat staan een tomaat. De planten die ik later buiten heb gezet doen het gelukkig iets beter. Eéntje (!) heeft zowaar bloemen…

Verder druk bezig geweest met het verwijderen van al die &%$#)*(^^&%!!-bollen in de tuin.  Zowat de hele tuin staat er vol mee, waardoor ik helaas niet zo veel eetbaars heb kunnen zaaien. Voordat ik één vierkante meter vrij heb, ben ik twee grote kruiwagens met bollen, distels en varens verder.

Maar goed, we hebben sla, veel geschoten rucola (blijft erg goed van smaak en de zaadpeulen bewaar ik lekker voor volgend jaar) en toch zeker 15 rode bessen!

Tijd

Sommige periodes van het jaar zijn drukker dan andere. De periode mei/juni/juli is voor mij een zeer drukke tijd van het jaar.

Dat verklaart misschien een beetje de radiostilte op dit blog.

Ook in de tuin wordt er helaas niet zo hard gewerkt. Gelukkig groeien de meeste planten wel vanzelf  :).

Toch had ik eigenlijk ondertussen al veel meer stukken van de tuin op willen ruimen. Ik had al veel meer groenten bij willen zaaien. En ik had veel meer op mijn lauweren willen rusten in de zon of de schaduw.

Als het weer meezit, kan ik vrijdag eindelijk weer eens wat in de aarde wroeten.

Dan volgt er vanzelf wel weer een update van wat er zoal in tuin 51 is gebeurd!

Waar staan de tomaten?

Welnu, de tomaten staan verspreid door de hele tuin. En ik laat hier maar even weten waar precies, zodat ik het over een tijdje ook nog weet.

Tegenover de ingang van ons tuinhuisje staat links een Cherry Brandywine en rechts een Brin de Muguet.

Verder heb ik vandaag een stukje aan de linkerkant van het hoofdpad vrijgemaakt. Hier staat achterin nog een Cherry Brandywine, links vooraan nog een Brin de Muguet en rechts vooraan een Marmande. De laatste op advies van vader. Hij vindt dit de enige tomaat die de moeite van het kweken waard is. Als dank voor zijn bezoek heeft hij dus ook wat plantjes meegekregen vanochtend.

Bij onze ‘eetkamer’ is ook een mooi hoekje vrij, daar komt ook nog een Tomatito de Jalapa. Dan nog één of twee plantjes voor thuis op het balkon en het grote wachten kan beginnen!

De ontdekking van de perenboom

De zomer liep al behoorlijk op zijn eind toen wij, in een verwaarloosd en overwoekerd hoekje van de tuin zowaar een perenboom ontdekten. Er zaten zelfs twee peren aan! Een paar weken later konden we deze proeven en ze smaakten heerlijk.

De perenboom zelf was ook behoorlijk overwoekerd, met een of andere woekerende klimplant (nog geen idee wat het is, kom ik ongetwijfeld ooit achter). Bovendien stonden er een aantal grote planten in de buurt.

Klimplant uit de boom geplukt, struiken en bomen vlak naast de boom gesnoeid en nu maar hopen dat we dit jaar iets meer dan twee peren hebben.

De bloesemknoppen geven in ieder geval hoop!

perenbloesem

Wat te planten en wanneer

Zo langzamerhand begint het te kriebelen – ik wil planten, zaaien, oogsten, inmaken!

Afgezien van het feit dat de tuin nog een grote rommel is (ik durf daarvan geen foto’s te laten zien), is het ook nog erg vroeg in het jaar.

Een plan maken is echter geen slecht idee. Tot nu toe heb ik vooral vage ideeën over wat ik wil. Schorseneren bijvoorbeeld (daarover een andere keer meer) en geen uien maar wel sjalotten. En veel tomaten want ik wil groene tomatenjam maken en ketchup en gedroogde tomaten op olie en.. en .. en..

U begrijpt dat ik voorlopig nog genoeg inspiratie heb om een paar posts te vullen.

Maar, ter zake.

In één van mijn tuinboeken stond dat het langzamerhand tijd werd om aardappelen voor te kiemen, zodat ze over een paar weken in de grond kunnen. Terloops vermeldde ik dat in een telefoongesprek met mijn vader. “Daarvoor is het nog véél te vroeg. Je moet aardappelen pas na Sint Joep de grond in doen!”

Daar wachten we dus maar op. Kan ik nog even het web op om lekkere pootaardappelen te vinden.

Wie suggesties heeft of nog meer heiligen kent die het tuinwerk beïnvloeden – ik lees het graag!