Keuzes

Elke keer dat ik aan het opruimen, dan wel poetsen sla, neem ik me heilig voor om nu toch echt alles beter bij te houden. Om er gewoon voor te zorgen dat alles ook netjes blijft, of toch op z’n minst ervoor te zorgen dat als ik de volgende keer opruim, ik minder tijd kwijt ben. De prachtigste schema’s heb ik bedacht om ervoor te zorgen dat dat ook zou lukken. Nou ja, lang verhaal kort: dat lukt dus nooit. Binnen maximaal drie dagen is er zo veel ‘tussen gekomen’, dat alle ruimtes weer langzaam dichtslibben en is een familiediner nodig om voldoende reden te hebben weer eens een sopje te maken.

Hoe doen anderen dat toch? Eén vriendin is zo allergisch dat ze minimaal één maal per dag moet stofzuigen. Ja, zo kan ik het ook. Bij iemand anders komt haar moeder op donderdagen oppassen en die neemt gelijk de strijk mee (en de keukenkastjes en de badkamer en de …). “Maar ik zeg altijd: mam, ga nou lekker in de tuin zitten! Alleen doet ze dat nooit.”

Misschien moet ik mijn moeder…

Helaas, dit is om onoverkomelijke redenen onmogelijk geworden.

En mijn moeder ging dus gewoon wel lekker in de tuin zitten.

Fiducie

Een paar weken geleden zag ik er even erg tegenop om weer naar de tuin te gaan. Het voelde of ik weer helemaal van voren af aan kon beginnen. Honderden opkomende bollen, aronskelken die almaar weliger tieren, uren werk en veel minder uren tijd om al dat werk in te doen – kortom, de twijfel sloeg even toe.

Was het nou wel zo’n goed idee geweest om een tuin te huren?

Maar! Gisteren bijna een hele dag heerlijk in de zon enkele tientallen bollen verwijderd, vlinderstruiken en hortensia’s gesnoeid én… de eerste sla, snijbiet en radijs gezaaid. Hiermee zal het zo’n vaart nog niet lopen, maar ik kon merken dat al mijn werk van de afgelopen anderhalf jaar niet helemaal voor niets was geweest, want dat zaaigoed kon er bijna zonder werk in!

Vandaag nog meer heerlijk zaaigoed aangeschaft. Wat peultjes, bonen, andijvie en kruiden en een experiment wat ik op het meest zonnige stukje van de tuin ga uitproberen: artisjok!

Ik geloof er dus weer in.

Dat u dat even weet.

Al doende…

Het wordt wel weer eens tijd om mijn virtuele plakboek bij te houden. En al mijn lezers (…) op de hoogte te brengen van alle wetenswaardigheden.

Ik ben er de afgelopen weken wel achter gekomen dat ik wat betreft de tomaten inderdaad iets te optimistisch was. De planten die ik zo vroeg buiten had gezet hebben de koude wel overleefd, maar hebben nog geen bloem voortgebracht, laat staan een tomaat. De planten die ik later buiten heb gezet doen het gelukkig iets beter. Eéntje (!) heeft zowaar bloemen…

Verder druk bezig geweest met het verwijderen van al die &%$#)*(^^&%!!-bollen in de tuin.  Zowat de hele tuin staat er vol mee, waardoor ik helaas niet zo veel eetbaars heb kunnen zaaien. Voordat ik één vierkante meter vrij heb, ben ik twee grote kruiwagens met bollen, distels en varens verder.

Maar goed, we hebben sla, veel geschoten rucola (blijft erg goed van smaak en de zaadpeulen bewaar ik lekker voor volgend jaar) en toch zeker 15 rode bessen!